این مقاله به تبیین مفهوم «صوم» از منظر لغوی، تاریخی و فقهی میپردازد. نویسنده با استناد به آیات قرآن کریم (بهویژه داستان حضرت مریم و زکریا)، ریشه روزه را در «امساک مطلق» و «روزه سکوت» جسته و سپس تطور آن را در ادیان پیشین و سیره انبیا از حضرت آدم (ع) تا پیامبر اسلام (ص) واکاوی میکند. در این پژوهش، روزه نه تنها یک تکلیف شرعی برای محرومیت مادی، بلکه نظامی متقن برای ایجاد توازن میان نیازهای نفسانی و تمایلات روحانی معرفی شده است. در نهایت، مقاله بر ضرورت توسعه معنایی روزه در فقه تاکید ورزیده و غایت اصلی این عبادت را فراتر از امساکِ فیزیکی، دستیابی به ملکه «تقوا» و تطهیر اخلاقی در تمامی ابعاد زندگی فردی و اجتماعی میداند.
صوم در اصل به معنای خودداری کردن از انجام کار است، تا جایی که اجازه داده شده که گفته شود «صام من الکلام» یعنی: ساکت شد و از سخن گفتن خودداری کرد. سخن خداوند سبحان درباره حضرت مریم -علیها السلام- نیز به این معنی اشاره دارد که میفرماید: «إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمَٰنِ صَوْمًا فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا»(مریم/۲۶) «که من برای خدای مهربان روزه(ی سکوت و خودداری از گفتار) نذر کردهام و به همین دلیل امروز با انسانی سخن نمیگویم»
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل